20-04-09
Hap, slik, weg.
Als je iets meemaakt dat je hele wereld op z’n kop zet, merk je ineens dat dingen die er normaal toe doen, er nu helemaal niet meer toe doen. Honger, dorst en vermoeidheid zijn dingen die je vergeet. De wereld draait om dit ene, een paar hoofdrolspelers en om jou. De stempel egoïst doet je niets, want zij hebben geen idee hoe het is, wat er in je kop speelt. Pas als alles langzaam weer wat beter wordt realiseer je je hoe moe je eigenlijk bent en dat het misschien toch een strak plan is wat meer te gaan eten. Wat is het heerlijk als je je weer druk kunt maken om kleine dingen, je je kunt ergeren aan mensen die zich als klootzakken gedragen in het verkeer en je hardop wilt uitspreken dat het toch wel érg rot is dat je niet door je neus kunt ademen.
Toch ben ik niet hetzelfde meisje als voorheen, in tegendeel. Hele andere dingen vind ik belangrijk, hele andere dingen zorgen ervoor dat ik ’s nachts niet kan slapen. Hele andere dingen toveren een glimlach op mijn gezicht, of zorgen er juist voor dat ik in tranen uit kan barsten. Ik ben trots op mezelf, blij met mezelf en af en toe ook wel een beetje bang.
Ik wil geen woorden meer, maar daden. En geen feyenoordsupporters, wat ik niet eens zo dubbel bedoel, als het hier staat.
Op het moment lees ik Sophie van der Stap – Meisje met negen pruiken. Een typische tranentrekker. Een typisch boek waarvan je je afvraagt wáárom je het leest, als je er toch alleen maar natte wangen van krijgt. Maar ook een typisch boek dat je niet weg kunt leggen, omdat het verhaal je meesleept.
