Muisje

Now and then I’m losing my mind

Als ik een oude bekende op msn aanspreek en besluit te vragen om antwoorden, krijg ik ze wonder boven wonder ook nog. Wel wordt er gezegd dat hij het niet zo doorhad, dat hij me zo kwetste, dat ik er zo mee zat. Wat weer nieuwe vragen oproept, die hij niet kan beantwoorden.

Op dagen als deze voel ik me een heel klein, kwetsbaar, meisje. Wil ik dat er iemand tegen m’n rug komt liggen, me door m’n haren woelt en zegt dat alles goed komt. Zodat ik alles er uit kan gooien en me daarna beter kan voelen.

Ik wil opstaan van mijn stoel, aanlopen en heel ver weg zijn. Waar ik heen ga boeit niet zo, als het er maar warm is en ik tijd heb om alles even te ontvluchten, om daarna weer fris terug te komen en er volledig voor te gaan.

Ach, ik wil zoveel. Ik kan hier hele opsommingen maken, met dingen waar ik zin in heb, waar ik behoefte in heb en ondertussen zal ik nog veel meer nieuwe dingen ontdekken. Maar wat schiet ik er mee op, het is zoals het nu is. De dingen gaan zoals ze nu gaan en het zal allemaal tijd nodig hebben. Het een meer als het ander.

Want iedere keer dat mijn telefoon gaat, hoop ik dat jij het bent

Hoelang duurt het voor herinneringen vervagen? Je dagelijkse handelingen verricht, zonder dat je ondertussen een verband legt naar een bepaalde persoon? Oke, sommige dingen zullen blijven, misschien denk ik als ik 40 ben wel nog steeds aan dezelfde persoon als die ene treinwagon langskomt, maar zou het zo gedetailleerd blijven als het nu is?

Mijn motivatiegehalte bevindt zich momenteel op het nulpunt. Ik ben net terug van de bibliotheek en ik heb stapels boeken en vaktijdschriften, maar zin om verder te gaan heb ik niet. Het helpt dan ook niet bepaald dat de mensen uit mijn omgeving zeggen, ga even een uurtjes niets doen. Ga even zus, ga even zo. Maar ik heb geen tijd voor even. Als ik even een kans geef, kan ik mijn opleiding niet versnellen. En als ik mijn opleiding niet kan versnellen, dan flip ik hem. Orly? YARLY!

Ik wil samen met Anouk in de auto richting Frankrijk zitten. En met de juiste muziek en de juiste gesprekken voelen hoe alles van mijn schouders glijdt. Even weg van alles. Maar tegelijkertijd wil ik het huis niet uit, bang dat er iets gebeurd en dat ik er dan niet bij ben om te helpen. Ach, het zal allemaal tijd nodig hebben, is het niet.

Webcamkiekje.

I don’t need to, but I want to, sing with you, ’cause I miss you.

Dit is de eerste keer dat ik opzie tegen een vakantie. Achja, voor alles moet een eerste keer zijn.

Ik heb besloten nogmaals 19 te worden. Ben er nog niet aan toe 20 te zijn. Komop, mocht ik 80 worden ben ik nu op 1/4e van mijn leven. Auwtch. Zou dit dan m’n quarter-life-crisis zijn?

Op het moment dat je je op de achterbank van een politieauto bevindt en een politieagent het raampje voor je opendoet, zodat je kunt roken weet je dat er iets goed mis is.

Ik probeer redenen te vinden voor de dingen die de afgelopen weken zijn gebeurd. Sommige dingen zijn te verklaren, andere dingen niet en sommige houden me aan het twijfelen. Ligt het aan mezelf en de manier waarop ik me opstel? Of aan het feit dat ik verkeerde keuzes maak? Overkomt zoiets me gewoon en kan ik er verder zelf niets aan veranderen? Als ik om de antwoorden die ik recht voor z’n raap kan vragen, vraag, krijg ik vage nietsbetekenende antwoorden. En kom ik dus geen zak verder.

Vandaag is mijn BPV-docent naar stage gekomen. We hebben het gehad over het versnellen van mijn opleiding. Dit leek namelijk van de baan te zijn. Maar we hebben een paar heldere afspraken gemaakt. Ik mag er nog een gooi naar doen én heb één week extra tijd voor mijn eindproject gekregen. Als ik op tijd aan geef als ik het niet trek, en mezelf niet voorbij ga. Ik zou willen dat ik 100% zeker zou kunnen zijn van het feit dat ik alles op alles ga zetten om mijn eindproject op tijd af te hebben.

De teksten op mijn muur hangen er al jaren en de meeste ken ik uit mijn hoofd en kan ik blind aanwijzen. “Om te weten hoe het voelt om twee keer zo groot te zijn, …”

Maar jammer is, dat ik er een van heb uitgevoerd en er op mijn muur de gevolgen niet staan. Dus op momenten als deze stuurt je moeder een kaartje namens het hele gezin, maar hoor ik van jou persoonlijk niets.