Muisje

Call me up before you’re dead, we can make some plans instead

Ik begin lichtelijk gefrustreerd te raken en lichtelijk is dan nog lichtelijk uitgedrukt.

Ik wou dat ik kon zeggen: “Slapen is zó overrated.” Maar dat is het niet. En ik doe het veel te weinig op het moment. Zoals ik wel meer dingen veel te weinig doe op het moment. Langzaam klim ik uit de sleur van het ziek zijn. Gisteravond heb ik een heerlijke avond gehad, maar toen ik vanochtend wakker werd voelde ik me waardeloos. En ik moet toch zeggen dat, dat tóch als minder prettig word ervaren.

Ik heb het gevoel dat ik in herhaling treed, maar dat doe ik niet tijdens deze post, maar wel.. Juist ja.

Misschien moet ik gewoon in mijn dagboek schrijven, dan kan ik wel schreeuwen en roepen. (Als ik ooit een strip ga maken over een superheld, wordt het super-emo, dus bij deze vraag ik octrooi aan.) Maar in mijn dagboek moet ik schrijven en typen is wayyyy fijner.

Ik heb in winamp al mijn meest afgespeelde nummers op shuffle staan en steeds begint er weer een nieuw nummer waarvan ik denk omgomgomg. Er is hier geen touw aan vast te knopen, maar ik ben nooit zo’n scoutingmeisje geweest (wat niet wil zeggen dat ik niet jaren bij scouting heb gezeten, hmm misschien ben ik toch een scoutingmeisje), wel een bomenklimmeisje maar dat terzijde.

And these days, I wish I was six, ehhh fifteen again.

Hello I am .. and I’m scared for that little monster under my bed -excuse me- in my head.

Ha. Gevoel voor humor heb ik gelukkig nog wel. En Kimya Dawson breidt mijn dagen aan elkaar.

If I stay in one place, I lose my mind.
I’m a pretty impossible lady to be with.

Now I’m home for less than twenty-four hours.
That’s hardly time to take a shower,
hug my family and take your picture off the wall,
check my email, write a song and make a few phone calls,
before it’s time to leave again.

I’ve got one hand on the steering wheel,
one waving out the window.

If I’m a spinster for the rest of my life,
my arms will keep me warm on cold and lonely nights.

Enjoy the ride

Ik zou hier elke dag meters lange posts kunnen plaatsen, zo vol zit mijn hoofd. Ik struin de hele dag een beetje door het huis en heb veel te veel tijd om na te denken over elke scheet die ik laat. Want ziek zijn, dat is niet zo mijn ding. Morgen ga ik beginnen weer wat kleine dingen te doen, want ik ben nog echt niet in staat naar mijn stage te gaan. Dat wil niet zeggen dat ik niet rustig achter Hanz kan kruipen en wat huiswerk kan maken.

Bent u de eigenaar van een van deze spullen?

Gisternacht zocht ik iets, een briefje. Voor ik het wist had ik hem vast en deed ik hem open, mijn herinneringendoos. Een zwart kistje, waar ik op moet gaan zitten wil ik hem dicht krijgen. Als ik hem open doe, ben ik er meestal een hele tijd zoet mee. Sowieso als ik iets zoek lukt dit niet zo een, twee, drie, er zit nogal wat in. Omdat ik hem gisternacht niet meer dicht kreeg heb ik hem geopend op de grond gezet en vanmiddag kon ik de verleiding niet weerstaan om hem om te kiepen en te kijken wat er nu ook alweer inzat.

Voor vele zal dit een berg troep zijn, maar voor mij zijn het allemaal spullen waar een verhaal achter zit. Ik kan niet zeggen dat ik van elk voorwerp het exacte verhaal nog weet, zo heb ik een deurklink die ik maar niet kan plaatsen. Toch zijn de meeste dingen herinneringen, fijne, goede, heerlijke, momenten die ik wil koesteren.

Er zijn ook spullen bij, van mensen waar ik geen contact meer mee heb. In een bepaald geval is het moeilijk met een glimlach terug te denken aan die fijne momenten, in een ander geval heb ik mijn mobieltje al bijna in m’n handen om te bellen, maar realiseer ik me op het laatste momenten dat het een rede heeft, dat ik die persoon niet meer spreek. In het laatste geval stuur ik een mailtje en krijg ik een fijne reactie terug.

Herinneringen zijn er niet voor niets, je moet ze koesteren. Af en toe sta ik stil bij de dingen die ik heb meegemaakt. De fijne dingen, maar ook de mindere fijne, want deze herinneringen maken mij het meisje dat ik vandaag ben. Want ik ben dan wel ziek en daardoor emotioneel flexibel, ik ben wel tevreden met de persoon die ik vandaag en morgen ben.

Vanavond ga ik op tijd naar bed en voor het eerst in 2345678 dagen wat nachtrust binnen slepen. En als ik ziek word breek ik de tent af. Nu ga ik hurry’en om op tijd op school te komen.

Want mijn grootste angst, is die van mezelf.