Ik voel me raar. Nutteloos. Mijn ouders zijn vandaag terug gekomen van vakantie. Omdat ze net wegging voordat ik terug kwam van vakantie heb ik ze in totaal 3,5 week niet gezien. Ik had gedacht dat ik ze kei erg zou missen, maar eigenlijk heb ik ze helemaal niet gemist. Meer zoiets van dat ik het jammer vond dat ze terug kwamen, omdat ik nu weer regeltjes en gezeur krijg. Ik denk dat ik maar in bed ga liggen en een film ga kijken. Misschien dat Anouk nog komt straks, maarikdenkhetniet.
Niet kunnen slapen is het probleem niet zozeer. Niet kunnen slapen terwij je computer aan staat wel. Ik ga er nu al voor de 3e keer achter zitten. Ik ben wel moe, maar mijn bed is té uitgewassen, mijn dekens voelen te zwaar en ik heb het gevoel dat ik griep ga krijgen, maar aan de andere kant het gevoel dat ik me aanstel en er niets aan de hand is.
Ik ben weg bij het callcenter. Wat een kutwerk was dat. Nu werk ik weer bij mijn oude vertrouwde baantje als schoonmaker in het ziekenhuis. Dit keer sta ik op de OK wat het allemaal een stuk boeiender maakt. Wel moet ik een apenpakkie aan, gekke groene rubberen klompen, handschoenen en een mutsje. Donderdag waren er nog 3 operaties bezig en moesten we wachten. Ondertussen moest ik de gangen stofwissen. Natuurlijk kon ik het niet laten om stiekem door de raampjes te kijken en de operaties te zien. Het geeft opzich wel een kick als je eerst de operatie hebt gezien en daarna die kamer mag schoonmaken.
Verder weet ik niet meer zo goed wat ik moet vertellen, mijn hoofd zit heel vol, maar ik krijg het er niet uit.
Ik maak me druk. Je raast door mijn hoofd. Misschien moet ik meer mijn best doen, misschien moet ik minder mijn best doen. Misschien moet ik stoppen met mijn best doen en komt alles dan goed. Misschien komt alles sowieso wel goed. Misschien ook niet. Het is zo moeilijk om steeds vertrouwen te blijven hebben in iets dat alleen maar slechter lijkt te gaan. Elke dag lijkt het minder te worden, dan ineens word het weer meer om weer af te bouwen. Ik heb een deja-vu terwijl ik dit typ. Dit hele moment, het gevoel, de zon die half binnenschijnt, dat ik dit typ. Vreemd.
She comes and she goes
Like no one can
She comes and she goes
She's slipping through my hands
She's always buzzing just like
Neon, neon
Neon, neon
Who knows how long, how long, how long
She can go before she burns away, away.
Ik ben niet goed in posten hier, ik typ zo vaak dingen, die ik later weer weghaal, omdat ik niet wil dat ze gelezen worden, omdat iedereen dit kan zien, omdat ik ze zelf hierna weer terug kan lezen.
Vanavond ga ik naar de bioscoop met Juul en Monica. Even afleiding van alles en me in de film storten. Moon al even niet meer gezien doordat ik op vakantie ben geweest, haar haar verjaardagskadootjes geven en een hele dikke knuffel, want daar heb ik echt zin in.
Donderdag mijn tussentijdse toets, lekker in mijn broek poepen tot dan. En probably niet kúnnen poepen als het zover is.
