Kids, everyone has an opinion on how long it takes to recover from a break-up.

- Half the length of the relationship.

- One week for every month you were together.

- Exactly 10,000 drinks. However long that takes.

- You can’t measure something like this in time. There’s a series of steps. From her bed, to the front door. Bam! Out of there. Next!

But I think you start to recover the moment you meet that person who gets you back in the game.

Zaterdagen voelen als zondagen. Omdat zondagen als gister voelen.

Thomas en Paul schreeuwen heel hard door m’n speakers. En dat stel ik op prijs.

Iemand waar ik zielsveel van houd, is er nog, is nog bij me. En daar ben ik twee mensen zó ontzettend dankbaar voor. Maar hoe vertel je dat? Hoe bedank je iemand voor het redden van een mensenleven? Ik weet het niet. En alles wat ik wel weet, lijkt onnozel. Over twee weken is het zo ver en hoe ik het ga aanpakken? Nog geen idee. Of het heftig wordt? Ja.

By the glow of a red light flashing,

she’s a vision of poetry.

Not sure just where she’s crashing,

or who she’s supposed to be.

Doesn’t know if it’s him she’s feeling,

doesn’t know if it’s someone else.

Round the bend there’s a wrong turn coming,

she’s putting it on herself.

She’ll need a miracle,

just to keep her feet down on the ground.

She’ll need a miracle,

if she’s ever to be found .

And I swear it won’t be long ,

‘cause everybody loves to love a lie.

She’ll go, where she want’s to go.

Where she wants to go,

where she wants to go.  

And there could be no other way,

'cause you're so, you're so lame.
Your tired words are all, they're all the same.

Stijgende lijnen zijn fijn. Het hoeft niet veel te zijn, een klein beetje is genoeg.  

Ik vond een oud gedichtje weer terug. En altijd als ik het lees, krijg ik kippenvel. Wat zou het fijn zijn als ik zelf goed was in schrijven en gedichten schrijven. Ik zou boeken vol schrijven en andere mensen lastig vallen met mijn idiote hersenspinsels. En god, wat heb ik een hekel aan dat woord.

Jij staat aan in mij

als een lamp

als een sirene

en ik weet niet hoe ik je nog stoppen moet.

Ik probeer je weg te dwingen,

klaar, herinneringen,

maar dat lukt niet goed.

Uit

wil je niet gaan.

Wat je met mijn dromen doet-

ik moet op wekkers slaan

hard,

achteruit-

zal lang nog duren:

in bezit genomen uren

maar

alleen gelaten huid.

Looked outside at the car in the drive,
and the suitcase on the backseat inside.
Sure it's so, she can't look out behind at the road.
She said "I might not be seeing him soon,
I've got a few things I've been waiting to do."

Hey, Tori came by, Tori came by tonight.
Hey, Tori came by, she says to say goodbye.

Don't look down, she seemed alright.
You might be asking where is Tori tonight.
Somewhere out on the highway, I'm sure,

that she's fine.

Now and then I’m losing my mind

Als ik een oude bekende op msn aanspreek en besluit te vragen om antwoorden, krijg ik ze wonder boven wonder ook nog. Wel wordt er gezegd dat hij het niet zo doorhad, dat hij me zo kwetste, dat ik er zo mee zat. Wat weer nieuwe vragen oproept, die hij niet kan beantwoorden.

Op dagen als deze voel ik me een heel klein, kwetsbaar, meisje. Wil ik dat er iemand tegen m’n rug komt liggen, me door m’n haren woelt en zegt dat alles goed komt. Zodat ik alles er uit kan gooien en me daarna beter kan voelen.

Ik wil opstaan van mijn stoel, aanlopen en heel ver weg zijn. Waar ik heen ga boeit niet zo, als het er maar warm is en ik tijd heb om alles even te ontvluchten, om daarna weer fris terug te komen en er volledig voor te gaan.

Ach, ik wil zoveel. Ik kan hier hele opsommingen maken, met dingen waar ik zin in heb, waar ik behoefte in heb en ondertussen zal ik nog veel meer nieuwe dingen ontdekken. Maar wat schiet ik er mee op, het is zoals het nu is. De dingen gaan zoals ze nu gaan en het zal allemaal tijd nodig hebben. Het een meer als het ander.

Want iedere keer dat mijn telefoon gaat, hoop ik dat jij het bent

Hoelang duurt het voor herinneringen vervagen? Je dagelijkse handelingen verricht, zonder dat je ondertussen een verband legt naar een bepaalde persoon? Oke, sommige dingen zullen blijven, misschien denk ik als ik 40 ben wel nog steeds aan dezelfde persoon als die ene treinwagon langskomt, maar zou het zo gedetailleerd blijven als het nu is?

Mijn motivatiegehalte bevindt zich momenteel op het nulpunt. Ik ben net terug van de bibliotheek en ik heb stapels boeken en vaktijdschriften, maar zin om verder te gaan heb ik niet. Het helpt dan ook niet bepaald dat de mensen uit mijn omgeving zeggen, ga even een uurtjes niets doen. Ga even zus, ga even zo. Maar ik heb geen tijd voor even. Als ik even een kans geef, kan ik mijn opleiding niet versnellen. En als ik mijn opleiding niet kan versnellen, dan flip ik hem. Orly? YARLY!

Ik wil samen met Anouk in de auto richting Frankrijk zitten. En met de juiste muziek en de juiste gesprekken voelen hoe alles van mijn schouders glijdt. Even weg van alles. Maar tegelijkertijd wil ik het huis niet uit, bang dat er iets gebeurd en dat ik er dan niet bij ben om te helpen. Ach, het zal allemaal tijd nodig hebben, is het niet.

Webcamkiekje.

I don't need to, but I want to, sing with you, 'cause I miss you.

Dit is de eerste keer dat ik opzie tegen een vakantie. Achja, voor alles moet een eerste keer zijn.

Ik heb besloten nogmaals 19 te worden. Ben er nog niet aan toe 20 te zijn. Komop, mocht ik 80 worden ben ik nu op 1/4e van mijn leven. Auwtch. Zou dit dan m'n quarter-life-crisis zijn?

Op het moment dat je je op de achterbank van een politieauto bevindt en een politieagent het raampje voor je opendoet, zodat je kunt roken weet je dat er iets goed mis is.

Ik probeer redenen te vinden voor de dingen die de afgelopen weken zijn gebeurd. Sommige dingen zijn te verklaren, andere dingen niet en sommige houden me aan het twijfelen. Ligt het aan mezelf en de manier waarop ik me opstel? Of aan het feit dat ik verkeerde keuzes maak? Overkomt zoiets me gewoon en kan ik er verder zelf niets aan veranderen? Als ik om de antwoorden die ik recht voor z’n raap kan vragen, vraag, krijg ik vage nietsbetekenende antwoorden. En kom ik dus geen zak verder.

Vandaag is mijn BPV-docent naar stage gekomen. We hebben het gehad over het versnellen van mijn opleiding. Dit leek namelijk van de baan te zijn. Maar we hebben een paar heldere afspraken gemaakt. Ik mag er nog een gooi naar doen én heb één week extra tijd voor mijn eindproject gekregen. Als ik op tijd aan geef als ik het niet trek, en mezelf niet voorbij ga. Ik zou willen dat ik 100% zeker zou kunnen zijn van het feit dat ik alles op alles ga zetten om mijn eindproject op tijd af te hebben.

De teksten op mijn muur hangen er al jaren en de meeste ken ik uit mijn hoofd en kan ik blind aanwijzen. “Om te weten hoe het voelt om twee keer zo groot te zijn, …”

Maar jammer is, dat ik er een van heb uitgevoerd en er op mijn muur de gevolgen niet staan. Dus op momenten als deze stuurt je moeder een kaartje namens het hele gezin, maar hoor ik van jou persoonlijk niets.

Call me up before you’re dead, we can make some plans instead

Ik begin lichtelijk gefrustreerd te raken en lichtelijk is dan nog lichtelijk uitgedrukt.

Ik wou dat ik kon zeggen: “Slapen is zó overrated.” Maar dat is het niet. En ik doe het veel te weinig op het moment. Zoals ik wel meer dingen veel te weinig doe op het moment. Langzaam klim ik uit de sleur van het ziek zijn. Gisteravond heb ik een heerlijke avond gehad, maar toen ik vanochtend wakker werd voelde ik me waardeloos. En ik moet toch zeggen dat, dat tóch als minder prettig word ervaren.

Ik heb het gevoel dat ik in herhaling treed, maar dat doe ik niet tijdens deze post, maar wel.. Juist ja.

Misschien moet ik gewoon in mijn dagboek schrijven, dan kan ik wel schreeuwen en roepen. (Als ik ooit een strip ga maken over een superheld, wordt het super-emo, dus bij deze vraag ik octrooi aan.) Maar in mijn dagboek moet ik schrijven en typen is wayyyy fijner.

Ik heb in winamp al mijn meest afgespeelde nummers op shuffle staan en steeds begint er weer een nieuw nummer waarvan ik denk omgomgomg. Er is hier geen touw aan vast te knopen, maar ik ben nooit zo’n scoutingmeisje geweest (wat niet wil zeggen dat ik niet jaren bij scouting heb gezeten, hmm misschien ben ik toch een scoutingmeisje), wel een bomenklimmeisje maar dat terzijde.

And these days, I wish I was six, ehhh fifteen again.

 

Hello I am .. and I’m scared for that little monster under my bed -excuse me- in my head.

Ha. Gevoel voor humor heb ik gelukkig nog wel. En Kimya Dawson breidt mijn dagen aan elkaar.